Vakantie en weekje aan zee

Het is alweer grote vakantie en dan is het tijd voor te genieten van het gezinnetje. Dus met pak en zak, buggy, priviant voor een week, 2 kinderen, 1 tiener, 1 gitaar met versterker en 2 auto's zijn we voor een weekje afgezakt naar de zee.

De zee was een succes. Al lang van op voorhand vertelde Joren van 'strand en zee spelen' en 's(ch)ool taan zijn, op zee gaan'. Toch overtrof het strand van De Haan elke verbeelding van onze 3-jarige.

Eenmaal de duinen overgeklauterd (lees: overgedragen door mama) vlogen sandalen en kousen uit. Even later volgde wijselijk ook de short. Het was eb en de zee lag ver, toch geraakten Joren en Arne zonder problemen tot aan het water. Er moest plots niemand meer gedragen worden...

Luid lachend werd er pootje gebaden. Met de handjes werd in het natte zand gewoeld, dat vervolgens terug in de zee gegooid. Grote broer legde uit dat er schelpjes lagen en dat ge die kon verzamelen. Plotsklaps werden Joren en Arne schelpenverzamelaars. Grote broer demonstreerde ook hoe ge pootje kon baden tot ver boven de knieën. (het was een onbewaakte zone, dus zwemmen was niet toegestaan). Arne demonstreerde vervolgens hoe ge ook tot uw poep kunt nat maken in die fraktie van een seconde dat mama uw handje niet vastheeft.

Na een uurtje was iedereen moe en ging het terug richting de duinen (lees: werden de kindjes gedragen richting de duinen). Daar werd al het natte vervangen door droog en werd al wat uitgedaan was, terug aangedaan.

Wat een plezier!

Arne: cornflakes en schoentjes

Arne is de laatste maanden gegroeid en met tonnen vooruitgegaan, toch is alles wat er in het berichtje van deze zomer staat nog steeds even waar:

• Eten: met tonnen zolang het van een lepeltje komt of het eigenhandig in de mond gestoken kan worden: stukjes boterham, banaan. Soms is er wat teveel initiatief van dat laatste: een kommeke soep of een potje yohurt dat kunt ge toch ook met uw handen eten?
• Melk: dat is een ander verhaal. Uit een lang verleden herinnert Arne zich een lekker melkje maar sinds er flesjes aan te pas komen wordt hier enkel het a-b-s-o-l-u-t-e minimum van gegeten (en dan alleen met lange tanden en met veel geschud met hoofdje en handjes: bah!). We blijven echter creatief en sinds enkele dagen smult Arne van volle melk met cornflakes.
• Een eigen kamer: jawel zeg, met winnie de pooh op de muur, nog wel! Alleen bij mama en papa in de kamer dat was toch veel gezelliger. De kamer is dus keitof voor in de spelen maar als er moet geslapen worden is het principe 'eigen kamer' maar iets bedenkelijks...
  
• Deze zomer kon Arne liggen in de relax. Daarna bleek zitten de max. Nadeel was wel dat ge soms pardoes terug omviel, vooral als Joren letterlijk het evenwicht kwam verstoren. Later bleek dat als je met je beentjes spartelt je rond uw eigen as kunt draaien: handig, zo kunt ge ook de andere kant van de kamer in ' t oog houden. Een prima uitvinding! Plots kwam de goesting in speeltjes die wat verder lagen of bleek dat mama niet altijd binnen handbereik stond. Na lang proberen en veel vloeken ontwikkelde Arne dan maar een eigen kruipstijl 'op handen en poep'. Speeltjes kunnen vervoerd worden in de mond. Ge geraakt er overal mee!
• Schoentjes: zo van die dingen voor aan uw voeten. In tegenstelling tot kousjes kunt ge die niet uittrekken. Ze zijn ook warmer. Rare dingen...
• Kapoenerij: alhoewel Arne al genoeg deugenietestreken kan bedenken is het toch altijd amusanter om Joren wat op ideeen te brengen. Het principe is eenvoudig: hard lachen en dan doet Joren vanzelf wel zot, waarna ge nog harder kunt lachen ...

De eerste schooldag

De blog begon wat dagboekverschijnselen te verkrijgen: veel goede wil om nog eens te schrijven, helaas de tijd ontbrak. Met het nieuwe jaar ook een nieuw berichtje. Vandaag was het eigenlijk wel een spannende dag want zoals Joren zelf wist: "(Va)Kantie taan zijn, Jochren chool gaan". Ook wij hebben het geweten...

Onze kleine Joren bleek heel goed met het gegeven "(s)chool" om te kunnen gaan. Eerst ging Louis naar chool, Joren moest nog 'even' wachten. Dan kwam de Sint en de kerstboom en het onthaalmoment in het klasje bij juf Lies. Ook de kleine toiletjes, het bankje, de speelplaats... het sprak tot de verbeelding en Joren zag het helemaal zitten. De kleine accidentjes bleven uit en Joren was officieel zindelijk.

Onder het motto "Pamper uit, tutje in" wou Joren plots wel voor het eerst in 2.5 jaar een tutje. 's nachts zelfs 2 tutjes die beide tegelijkertijd in de mond werden gehouden, terwijl ook het dekentje, het kussentje, de knuffel, de witte beer en de uil de wacht houden. U begrijpt waarom we het kinderbedje vaarwel gezegd hebben en meneer een groot bed aangeschaft hebben...

Terug naar de school: de avond voor de eerste schooldag begon het echter door te dringen en de schrik overviel grote Joren. Het duurde dan ook tot diep in de nacht dat Joren in het bed van mama en papa de slaap kon vatten. 's Morgens amper uitgeslapen en met veel moeite aangekleed, bleek dat er 's(n)eeuw' lag waardoor mama vond dat die dikke botten aanmoesten. En ook van die rare kousen aan touwtjes: 'handsoenen', zo bleek later...

Na wat schuiven met de auto en wat stappen door die sneeuw (ja, mama wou Joren niet pakken), kwamen we aan de school. Even wachten voor de klas en dan naar binnen, zonder mama. Gelukkig stonden daar fietsjes waar ge ook dik ingepakt met jas, muts, sjaal, handsoenen en boekentas op kunt rondcrossen door de klas. Mama kan gaan werken...

's Middags was het al gedaan. Joren mocht naar huis (en dat terwijl de andere kindjes bleven spelen??). De juf zei dat Joren geslapen had met zijn hoofdje op een tafel. Hmm.. toch maar een middagdutje. Mama, morgen Jochren nog chool gaan!